English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


نامه‌ی دویست و سی و هفتم/ نامه‌های ایرونی
[ایران] کجای این کار خنده دار است که من برای مسابقه ی فوتبال تیم مورد علاقه ام یک بلیت گران قیمت از بازار سیاه تهیه کنم، در استادیوم حاضر شوم و همین که در دقیقه ی یازدهم، اولین گل تیم ما وارد دروازه ی حریف شد، از جایم بلند شوم، با خوشحالی و ورجه ورجه کنان از استادیوم بیرون بیایم، رقصان خیابان ها را تا خانه طی کنم، شب از شادی خوابم نبرد و مانع خواب خوش خانواده و همسایه ها شوم و پیوسته فریاد بکشم که "دهن حریف را صاف و صوف کردیم"، و غیره و غیره؟ نه، خداوکیلی کجای این کار عیب است؟


اضافه شده توسط عمو اروند | ۱۷:۴۰ ۸۶/۱۲/۶


ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر