English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


علی پورسلیمان و آرزوهایش/سخن معلم
[معرفی وبلاگ/سایت] همیشه با خود می‌اندیشم چرا معلمان با وجود کثرت جمعیتشان وزن چندانی در ایجاد و هدایت سمت و سوی تحولات جامعه ندارند. این مساله موجب شد تقریبا از سال ۱۳۷۷ با عضویت در سازمان معلمان ایران و تحریر مطالبی عمدتا در روزنامه‌ها پاسخی برای فرضیات و سوالاتم بیابم. سعی کرده‌ام آموزش و پرورش و مسایل آن را به عنوان یک زیر سیستم در نظر بگیرم و با یک نگرش سیستمی به نقد آن بپردازم و این شاید وجه تمایز من با افراد دیگر و حتی تشکل‌های دیگر در حوزه‌ی آموزش و پرورش باشد. قطعا بهره‌مندی از نظرات و مطالب همکاران گرامی مرا در غنی‌سازی و به روزآوری این وبلاگ یاری خواهد نمود..


اضافه شده توسط عمو اروند | ۹:۵۹ ۸۷/۱/۶



اسد جان باور کن که خود من هم به این آلرژی دچارم. چشمانم درد می‌گیرد.
ولی خوب سلایق مختلفند و این نویسنده تازه کار است. شاید همین نقد تو و من موثر در مقام واقع شود.
توسط Amoo Arvand در تاریخ ۰۶ فروردين ۱۳۸۷ ۰۴:۴۶ ب.ظ


آقای افراسیابی سلام، از طریق لینک شما سری به این وبلاگ زدم. اما زیاد آنجا نماندم آنهم بخاطر زمینه تیره و نوشتن با خطهای رنگی! راستش من اصلا نمی‌توانم چنین وبلاگهایی را بخوانم البته عیب از من است ولی باور کنید چشم را بشدت آزار می‌دهد و خسته می‌کند. البته اگر فتوبلاگ باشد چندان اشکالی ندارد. کاش این بلاگر که اتفاقا معلم هم هستند به این موضوع توجه کنند. من البته این موضوع (نوشتن در زمینه تیره) را با خیلی‌ها مطرح کرده‌ام بدون استثنا آنها هم چنین احساسی داشته‌اند.
توسط assad در تاریخ ۰۶ فروردين ۱۳۸۷ ۱۰:۳۳ ق.ظ

ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر