English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


اندر خیالات یک موسیقیدان دور از وطن
[موسیقی] موسیقی ما - اگر شادی از موسیقی امروز ایران رخت بر بسته است، مشکل ساز و آواز و ریتم و ضرب نیست. ده سال نخست انقلاب ۱۳۵۷ خورشیدی (۱۹۷۹ میلادی) در جنگ و نا آرامی‌های تجزیه طلبانه گذشت. پس از جنگ به طور متوسط هر سال یک فروند هواپیما، نقش بر زمین شد. انفجار قطاری در نیشابور به تنهایی ۳۰۰ نفر را ناپدید کرد. سالانه به اعتراف مقام‌های رسمی پلیس، ۲۶ تا ۳۰ هزار نفر ایرانی در قتلگاهی که جاده آسفالته نام دارد، فرش بر زمین می‌شوند. به گفته رئیس ستادیه کشور در سی سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی، جاده های کشور ۷۰۰ هزار ایرانی را به کام مرگ فرستاده‌اند. پس از جنگ جهانی دوم هیج جنگی این حجم کشته را نداشته است. حتی در جنگ هشت ساله ایران و عراق که به گفته مقامات ایرانی حدود ۲۱۳ هزار نفر شهید شده‌اند. از سوی دیگر یک انتخابات ساده ریاست جمهوری باعث بروز ناآرامی‌های گسترده و افسردگی شدید شهروندان می‌شود. حتی آنان که در انتخابات رأی نداده‌اند، از ترکش حوادث مصون نیستند. با این حساب چگونه می‌توان در چنین جامعه‌ای، سراغی از شادی گرفت و پیرو آن دنبال ریتم‌های شاد گشت. جامعه‌ای که به گفته پرویز مشکاتیان شادی را فراموش کرده است، آیا می‌تواند تنها با چند ریتم خاص موسیقایی، شادمانی و شاد زیستن را باز یابد؟


اضافه شده توسط بیلی و من | ۱۰:۲۱ ۸۸/۴/۲۹


ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر