English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


رویارویی دو ابرقدرت شرق و غرب/لیبرال دمکرات / آسيا تايمز
[سیاسی]

سه شنبه ۲۵ مهر ۱۳۸۵ - Tuesday 17 October 2006
. لیبرال دمکرات / آسيا تايمز



روابط ميان واشنگتن و پكن در ماه‌هاي اخير رو به تيرگي گذاشته است. چين روابط خود را با ايران، سوريه، ونزوئلا و كره شمالي بهبود بخشيده است. با افت اقتصاد آمريكا تا سال 2007 و كند شدن روند رشد اقتصادي در چين تا آن سال، روابط ميان پكن و واشنگتن ممكن است به طور كامل آشفته شود. در اين شرايط تغيير يافته، آمريكا بيشتر از چين دچار ريسك اقتصادي مي‌شود.

. دشمنان و دوستان

دولت بوش دشمني خود با ايران، كره‌شمالي، سوريه و ونزوئلا را از كسي پنهان نمي‌كند. اين تنش‌ها از سال 2002 تاكنون تشديد شده است. در اين سال‌ها آمريكا همه تلاش خود را به كار برده تا حمايت بين‌المللي را از تحريم ايران به دست آورد. از ماه گذشته دولت بوش تحريم مالي يكجانبه ايران را شروع كرد. واشنگتن كره شمالي را هم تحريم مالي كرده است. اين تحريم‌هاي غيرديپلماتيك كه به تازگي ژاپن و استراليا هم به آن پيوسته‌اند باعث فروپاشي مذاكرات شش‌جانبه هسته‌اي شد و اكنون احتمال انجام آزمايش هسته‌اي توسط كره شمالي افزايش يافته است. سوريه هم از سال 2004 تاكنون تحت تحريم آمريكا بوده است و واشنگتن همه صادرات خود را به سوريه متوقف كرده و دارايي‌هاي مقامات سوري را در آمريكا توقيف كرده است. سال گذشته وزارت دارايي آمريكا از همه بانك‌هاي تجاري كشور خواست روابط بانكي خود را با بانك‌هاي بزرگ سوري قطع كنند.

آمريكا ونزوئلا را نيز تحت تحريم قرار داده است كه اين تحريم‌ها ابتدا در سال 2005 شروع شد. واشنگتن كاراكاس را متهم مي‌كند كه با اقدامات و سخنان تحريك‌آميز خود كل آمريكاي لاتين را تحت‌تاثير منفي قرار مي‌دهد.آمريكا و ونزوئلا روابط نفتي و تجاري گسترده‌اي دارند اما روابط ديپلماتيك اين دو كشور در حد صفر است.

تلاش‌هاي دولت بوش براي انزواي اقتصادي ايران، كره‌شمالي، سوريه و ونزوئلا با هدف ايجاد تغييرات سياسي در اين كشورها صورت مي‌گيرد. اما پكن دقيقا برخلاف سياست‌هاي واشنگتن عمل كرده و روابط خود را با اين كشورها گسترش مي‌دهد. قراردادهاي سنگين نفت و گاز با ايران، رفت‌وآمدهاي ديپلماتيك با رهبران ونزوئلا، مبادلات تجاري با سوريه همگي در جهت حفظ بيشتر منافع چين و عكس سياست‌‌هاي آمريكا پيش مي‌رود.

رشد روابط و وابستگي اقتصادي ميان دو كشور آمريكا و چين براي هر دو كشور سودمند است. اما تنش‌هاي تجاري ميان دو كشور افزايش يافته است. در اوايل امسال دفتر نمايندگي تجاري آمريكا در چين گزارشي منتشر كرد، با نام روابط‌تجاري آمريكا و چين: ورود به مرحله جديد مسووليت‌پذيري. همانطور كه از عنوان گزارش مشخص است اين گزارش پكن را به خاطر كوتاهي در به رسميت‌ شناختن تعهداتش به سازمان تجارت جهاني سرزنش كرده است. عدم رعايت حق مولف و عدم حمايت از صنايع داخلي و همچنين نگشودن بازارهاي داخلي به روي رقابت خارجي از موارد اعتراض آمريكا به چين است.

در اين گزارش خواسته شده تا كميته‌اي كاري، مسوول رسيدگي به اين كوتاهي‌ها شود. اختلاف تجاري ميان آمريكا و چين بيش از آنكه چندجانبه باشد از نظر ماهيتي دوجانبه است. تعداد كشورهايي كه در دنيا از آمريكا در برابر چين و اعتراض به عمل‌نكردن اين كشور به تعهداتش در سازمان تجارت جهاني حمايت كنند زياد نيست. واشنگتن به راحتي نمي‌تواند كشورهاي دنيا را متقاعد كند كه به خاطر كوتاهي چين در عمل به تعهداتش در دفاع از حق مولف عليه چين پرونده قضايي تشكيل دهند. از سوي ديگر هيچ قانوني در سازمان تجارت جهاني وجود ندارد كه ارزش برابري ارز را براي كشورها ديكته كند.

اما پكن هم براي خود مشكلاتي در روابط تجاري‌اش با واشنگتن‌ دارد. محدوديت‌هاي نامحسوس براي سرمايه‌گذاري چيني‌ها در آمريكا و كنترل شديد بر صادرات محصولات تكنولوژيك با مصرف دوگانه به چين از جمله اين مشكلات است. شركت‌هاي آمريكايي اجازه دارند تا ميلياردها دلار در چين سرمايه‌گذاري كنند، اما شركت‌هاي چيني از انجام چنين سرمايه‌گذاري محروم هستند و فقط مي‌توانند در اوراق قرضه و بازار پول سرمايه‌گذاري كنند. فشار شديد سياسي مانع از سرمايه‌گذاري چيني‌ها در آمريكا مي‌شود. سه ماه پيش وزارت بازرگاني آمريكا قوانين صادراتي جديدي براي چين تصويب كرد كه بسياري از كالاها را تحت محدوديت قرار مي‌دهد. پكن اين قوانين را غيرمنطقي خوانده و آن را رد كرد.

تنش‌هاي تجاري ميان آمريكا و چين در كنار تنش‌هاي تجاري سال آينده به اوج خواهد رسيد، چرا كه اقتصاد آمريكا سال آينده وارد ركود مي‌شود و روند رشد اقتصاد چين هم كند مي‌شود. ركود اقتصادي در آمريكا به ضعيف شدن رشد صادرات در چين منجر مي‌شود و روند رشد اقتصادي را در اين كشور كند مي‌كند. اين ضعف اقتصادي احساسات ناسيوناليستي و محافظه‌كارانه را در هر دو كشور برمي‌انگيزد و در نتيجه بايد در انتظار رويارويي ميان اين دو كشور بود.

ركود اقتصادي در آمريكا در اثر كاهش هزينه مصرف‌كنندگان، واردات‌ آمريكا از چين را كاهش مي‌دهد و به توازن تجارت دوجانبه كمك مي‌كند. واشنگتن براي احياي تقاضاي داخلي به صادرات روي مي‌آورد. تقويت صادرات به كانادا و مكزيك كه بزرگ‌ترين بازارهاي صادراتي آمريكا هستند، كار دشواري است، زيرا اين كشورها هم به دنبال آمريكا وارد ركود مي‌شوند. اما شرايط براي چين به اين صورت نيست چرا كه چين منابع خارجي و داخلي متعددي در اختيار دارد كه مي‌تواند با استفاده از آن تقاضاي داخلي را تحريك كند. چين بزرگ‌ترين ذخاير ارزي جهان را دارد كه رقم آن تا پايان سال‌جاري ميلادي به بالاي يك‌تريليون دلار مي‌رسد. اين كشور با استفاده از اين موقعيت مي‌تواند تقاضاي داخلي را تقويت كند. به اين ترتيب رشد در چين همچنان روند صعودي خود را حفظ مي‌كند. در نتيجه دولت بوش و كنگره آمريكا تلاش زيادي مي‌كنند تا دسترسي به بازارهاي چين را حفظ كنند.واشنگتن همچنين به پكن فشار مي‌آورد تا ارزش يوان را در برابر دلار بالا ببرد تا به اين طريق ارزش صادرات آمريكا افزايش يابد.

بين 70 تا 80درصد از ذخاير ارزي چين به دلار است. با چنين دارايي هنگفتي به دلار باور اينكه چين به تجديدنظر در ارزش دلار راضي شود دشوار است. تغيير 25درصدي در ارزش يوان در برابر دلار ارزش دارايي‌هاي خارجي چين را 175 تا 200ميليون دلار كاهش مي‌دهد.

واشنگتن به خوبي از خطرات جدي رويارويي سياسي و اقتصادي با پكن و بيشتر بودن اين خطر براي آمريكا به نسبت چين آگاه است. اما دير يا زود اين تنش سياسي ميان دو كشور به رويارويي اقتصادي منجر مي‌شود.

اضافه شده توسط کوهیار | ۱۰:۱۶ ۸۵/۷/۲۸


ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر