| همگامی در تقابل با معیارهای جامعه بین الملل / علی هنری | ||
| [سیاسی] علی هنری این مطلب را برای درج در بلاگنیوز فرستاده است. همینجا به نکتهای اشاره کنم گِلهوار که برخی از بلاگرها لینک مطلبشان را برای ما میفرستند و مینویسند در بلاگنیوز «بلینکید» اصولا نه به چنین ایمیلهایی پاسخ میدهیم و نه «میلینکیم». اگر نوشتهای دارید و دوست دارید تعداد بیشتری آنرا بخوانند راه و رسمش این نیست. لینک نوشتههایتان را با توضیحی مختصر برای ما بفرستید در عین حال ارسال مطلب به معنی آن نیست که حتما منتشر خواهد شود. در نظام بین الملل کنونی، منافع ملی کشورها در دستیابی به جایگاه های مطلوب منطقه ای و جهانی برای اثرگذاری در تصمیم گیری های سیاسی و اقتصادی تعریف می گردد. و همچنین با افزایش وزن و اعتبار حقوق بشر و دموکراسی در گفتمان بین المللی، تمام کشورهایی که به دنبال کسب مشروعیت در صحنه بین المللی هستند باید از رضایت و حمایت شهروندان برخوردار باشند. به طوریکه در اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی نیز اشاره شده است حق حکومت باید توسط شهروندان به دولت ها تفویض شده باشد. در چنین جهانی است که دموکراسی بر مبنای اندیشه های لیبرالی به عنوان نظام سیاسی بدون رقیب در حال گسترش در سراسر جهان می باشد. امروز شاهدیم درحالیکه برطبق آمار خانه آزادی در سال 1974، از 150 کشور تنها 41 کشور دارای رژیم دموکراتیک بودند برطبق همین آمار در سال 2004 از 193 کشور 121 کشور دارای نظام دموکراسی انتخابی شده بودند. تحت تاثیر چنین موج خیزنده دموکراسی و گستردگی تجارت آزاد جهانی کشورها مناسبات خود را با دیگر کشورهای جهان در سه درجه همزیستی، همکاری و همگرایی تعریف نموده اند و در رقابت و تلاشند تا به واسطه قرار گیری در سازمان های منطقه ای و جهانی و با بالاتر بردن سطح همکاری با دیگر کشورها از موقعیت های بیشتر اقتصادی و اثرگذاری سیاسی بهره مند شوند و به سوی پیشرفت، صلح و امنیت پایدار گام بردارند. اما حکومت گران کشور ما نه تنها در داخل کشور با خواست همه گیر جامعه جهانی یعنی دموکراتیزاسیون به مقابله همه جانبه می پردازند، بلکه در دیپلماسی جهانی نیز رویه تنش زایی را پیش گرفته اند که منجر به انزوای بیش از پیش کشور می گردد. بر این اساس منافع ملی را نیز در منافع نظام مستقر و پی گیری شعارهای ایدئولوژیک خود و در جستجوی کشورهای مخالف با حرکت هماهنگ جهانی پی می جویند. درحالیکه نمونه های روشن و تجربه های موفقیت آمیز در همکاری های منطقه ای و همگرایی های بین المللی در جهان بویژه در آسیا بسیارند از جمله سازمان جنوب شرق آسیا و یا حتی امارات متحده عربی و با وجود امکانات بسیاری که بواسطه موقعیت ژئوپولتیک ایران وجود دارد، این کشور که می تواند همکاری های موفقی را با کشورهای آسیای میانه و یا حوزه تمدنی ایرانی شامل افغانستان و تاجیکستان را ترتیب دهد، نظام جمهوری اسلامی به دنبال همکاری و یا اعمال نفوذ در کشورهایی هستند که نه تنها عموما هیچ امکان عمل مشترک سیاسی و اقتصادی را محقق نمی نماید بلکه سیاست این کشورها و یا گروه ها نیز در تقابل با معیارهای پذیرفته شده جامعه بین الملل قراردارند. از این نمونه ها می توان به منطقه آمریکای لاتین که هزاران کیلومتر از کشور در قاره ای دیگر قرار دارند و هیچ پیشینه مشترک فرهنگی و تجربه رابطه اقتصادی مشخصی با ایران ندارند یاد کرد که کشور ونزوئلا به رهبری هوگوچاوز سرآمد این کشورها در رابطه با جمهوری اسلامی قرار دارد. در ادامه نگاهی کوتاه به شرایط کنونی این کشور می اندازیم: چاوز در سال 1998 با شعارهای تند و پوپولیستی در انتخابات شرکت کرد و با 56 درصد آرا به ریاست جمهوری رسید. او با هدف فقرزدایی و برنامه تقسیم درآمدهای نفتی بین مردم و شعارهای ضد آمریکایی موفق به کسب حمایت توده های مردم بویژه طبقه فقیر ونزوئلا گردید. او با این پشتوانه توده ای یک همه پرسی را پیشنهاد کرد که قانون اساسی ونزوئلا را تغییر می داد، قدرت پارلمان و دستگاه قضایی را سلب می کرد، و قدرت حاکم را تحت کنترل یک «مجلس موسسان» که حق تغییر قانون اساسی را دارد قرار می داد. سه ماه بعد حزب او 92 درصد کرسی های مجلس موسسان را بدست آورد و در ادامه موفق شد با مصوبه های این مجلس حاکمیت خود را تقویت بخشد. چاوز توانست براساس قانون اساسی جدید دوران ریاست جمهوری را یک دوره افزایش دهد، و این امکان فراهم شود که مجددا برای سومین دور در سال 2006 رئیس جمهور شود، بر اساس سیاست های درپیش گرفته او یکی از دو مجلس حذف شد، قدرت غیرنظامیان در کنترل ارتش کاهش یافت و نقش دولت در اقتصاد افزوده گردید. پی گیری این سیاست ها از سوی چاوز نه تنها عملا فقر را در کشوری که بزرگترین ذخایر نفت خارج از خاور میانه را دارا می باشد کاهش نداد بلکه بسیاری از آمار و ارقام اقتصادی در این کشور سیر نزولی را طی نمود. برخلاف شعارهای داده شد پس از 8 سال حکومت چاوز عملا بهبود عمده ای در سطح رفاه دیده نمی شود و منابع به سوی فقرا سرازیر نشده است. ونزوئلا که بیست سال پیش یکی از بالاترین سطوح زندگی در آمریکای لاتین را داشته است، اکنون هشتاد درصد مردمش زیر خط فقر زندگی می کنند. با وجود 5 برابر شدن بهای نفت در بازارهای جهانی ونزوئلا در سال 2006 با کسری بودجه 3/2 درصدی روبرو شد. رشد GDP (درآمد سرانه ملی) ونزوئلا از سال 1980 تا 2000 با کاهش 18% مواجه بوده است که رتبه 94 رشد درآمد سرانه ملی را در جهان دارا شده است. جدا از آمارهای اجتماعی و اقتصادی دولتی در مورد بهداشت و آموزش و حتی میزان فقر که آنقدر متناقض می باشند که غیر قابل اطمینان هستند در مورد آزادی های سیاسی و اقتصادی ما با فاجعه روبرو هستیم. چاوز که فیدل کاسترو، صدام حسین، معمر قذافی و محمود احمدی نژاد را می ستاید در تمام این سالها (1998 تا 2006) ماشین سیاسی نیرومندی را ساخته است که نه فقط هوادارانش را به نان و نوا می رساند که مخالفانش را با جلوگیری از استخدام و قطع خدمات عمومی مجازات می کند. از سازمان جمع آوری مالیات تا سیستم قضایی همه در خدمت این هدف است که چاوز مطمئن شود رقبا به خاطر عقاید سیاسی بیشترین هزینه را می پردازند. شاهکار این سیستم پایگاه داده هاییست که نوع وفاداری سیاسی4/12 میلیون نفر رای دهنده ونزوئلایی را با تمام مشخصات ثبت کرده است و دولت از این فهرست به هنگام استخدام مردم و اعطای کمک های اجتماعی استفاده می نماید. آمارهای بین المللی نیز وضعیت تاسف بار آزادی های سیاسی و مدنی را در این کشور تایید می نماید. ونزوئلا در رده بندی آزادی مطبوعات در سال 2006 که از سوی گزارشگران بدون مرز اعلام شده است رتبه 115 را در میان کشورهای جهان کسب کرده است (ایران در رتبه 162 قرار دارد). در جدول حقوق سیاسی و آزادی های مدنی که خانه آزادی در سال گذشته گردآورده است ایران با امتیاز 7 (که به محدودترین کشورها تعلق می گیرد) در رتبه 118 و ونزوئلا با امتیاز 6، رتبه 81 را بدست آورده است. امتیاز 1 را آزادترین کشورها از آن خود می نمایند. و اما شاید آثار سیاست های اقتصادی به بهترین شکل در رتبه آزادی اقتصادی این کشور که در جدول بنیاد هریتج ارائه شده است نمایان باشد. درحالیکه تجارت آزاد و لیبراسیون اقتصادی می تواند شرایط عینی را برای یک تحول گسترده سیاسی فراهم آورد ونزوئلا بین 157 کشور جهان 144مین کشور در رتبه بندی آزادی اقتصادی قرار دارد که تنها چند گام با کشور دوست خود یعنی ایران با رتبه 150 قرار گرفته است. می توان این دوکشور را در زمره غیرآزادترین کشورها از لحاظ اقتصادی دانست که بخش خصوصی تحت فشار تمامیت خواهی اقتصادی دولت قرار دارد که این در تقابل با معیارهای پذیرفته شده جهانی است و امکان توسعه سیاسی و اقتصادی را به کمترین میزان احتمال می رساند. |
||
|
| درود بر شما زحمات شما در حوزه آگاهی رسانی را سپاس می گویم که کاریست بس ارزشمند. جز چند باری که خود لطف داشته اید و مطلب مرا در بلاگ نیوز گذاشته اید اگر به تازگی چندباری برای شما خط خطی های خود را فرستادم همانطور که یاد کردید قصدی نداشتم جز آن که تعداد بیشتری آن را بخوانند و در پهنه آگاهی رسانی و هم اندیشی سهم بیشتری نگاشته ام داشته باشد. همواره هم کوشیده ام برای شما دوست گرامی وظیفه ای و یا اجباری نباشد. همیشه از لفظ اگر مورد استفاده است، اگر مناسب می دانید و یا لطف کنید استفاده نموده ام. و متاسفانه از روش معهود شما هم آگاه نبودم. هیچگاه برای شما ننوشته ام بلینکید و یا ... به هر حال قطعا این بار اگر نوشته ام را فرستادم توضیح مختصری هم از آن خواهم آورد. پیروز و سرافراز باشید. |
| توسط علی هنری در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۵ ۰۲:۲۳ ب.ظ |
| علی هتری از معدود وبلاگنویسانی است که درعرصه وبلاگنویسی سیاسی با توجه به محدودیتهای داخل کشور حرفی برای گفتن دارد .. |
| توسط مرد پیر در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۸۵ ۰۴:۲۰ ب.ظ |
| بلاگنیوز |
|
صفحه اصلی تیتــر اخبــار آرشـــیوهـــا تمـاس با مـا انجمن بلاگنیوز دربــــاره بلاگنیوز اساسنامه بلاگنیوز راهنمايی همکاران دعوت به همکاری ورود همکاران سخن سردبیر آمار RSS |
| آگهی شما در بلاگنیوز |
|
پشتیبانی مالی |
| پيشنهاد بلاگنيوز |
|
دوستان بلاگنيوز وبلاگهای به روز شده پرشین بلاگرز بالاترین سایکو |
| آخرين اخبار سايتها |
|
روزنامههای ايران تابناک بالاترین بیبیسی فارسی پارسيک روز آنلاین گویا هفتان وبلاگهای به روز شده |
| جستجو در اخبار |
| کد لوگوی بلاگنيوز |
|
|
| سی مراجعه آخر |
|
... ادامه همراهان بلاگنيوز |
| Copyright |
|
Copyright © 2005 Blog News. All rights reserved. Designed by 1saeed.com. |