English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


پرِ پرنده
[معرفی وبلاگ/سایت] من همان صدفم که پرنده‌ی زخمی بود . لونم لو رفت. اومدم اینجا یه آشیونه جدید بسازم. آره من قراره بپرم، با تدبیر و تامل. با شور و شوق... ۲۶ سالمه. با ام‌اس زندگی می‌کنم تا چشمش دراد...»
یادداشت تاریخ دهم دی‌ماه ۱۳۸۴ را دارد. پس صدف امروز باید بیش از ۲۶ سالش باشد، یعنی ۲۹ سال. مگر این‌که او نیز تابع فلسفه ملا نصرالدین باشد که همیشه سن خودش را ۴۰ سال اعلام می‌کرد، با این استدلال که «حرف مرد یکی است».

صدف خوزستانی است و از فرزندان انقلاب. خاطرات خوشی از دوران کودکی‌اش ندارد. من مدت‌هاست نوشته‌هایش را می‌خوانم، حتا همان «لونه‌ی لو رفته‌اش را که پرنده‌ی زخمی نام‌داشت» و حرف‌های دلش را که هوس پرواز داشت برای دریادلان می‌نوشت، گرچه من هرگز دریا دل نبوده‌ام.
صدف می‌نویسد که با «موجی شاد می‌شود، با نسیمی جان می‌گیرد و با غروبی دلتنگ می‌گردد». پس باید خیلی حساس باشد. همسرش «عماد» هشت سالی از او بزرگ‌تر است. مردی است مهربان اما سنتی و سخت مذهبی. کارمند اداره‌ای است که عدول از شکل و ظاهر اسلامی جزء لاینفک مقررات آن اداره است و او باید تمام ضوابط بفرموده را بدون کم و کاست، مراعات کند. صدف بس مهربان است ولی بیماری لعنتی ام‌اس، آزارش می‌دهد. او «دست پرورده دریا است» و آرزوی پرواز دارد. صدف به بیماری«ام اس» چون رقیبی می‌نگرد که او را به جنگ می‌خواند. اما صدف می‌خواهد با تدبیر و تامل بیدار بماند.
صدف شلخته می‌نویسد، نیم‌فاصله پیش‌کشش. او فاصله را هم مراعات نمی‌کند. کلمه‌ها را مانند خشت‌های «اوسا دو دست، بنای شهر ما که با کاربری تراز، بیگانه بود» ناشیانه کنار هم ردیف می‌کند. و این مسئله لج مرا در می‌آورد. این مهم را بارها به او تذکر داده‌ام که ویراستاری نوشته، مانند بزک زن است. تو که به آرایش این چنین بها می‌دهی، چرا نوشته‌‌های خوبت را ویراستاری نمی‌کنی. اما او گوشش بدهکار نیست. ولی همیشه به مطالبی قابل تامل اشاره دارد.

اضافه شده توسط عمو اروند | ۱۳:۳۸ ۸۷/۱/۲۶


ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر