| کاش دري به تخته بخورد!/روز آنلاین | ||
| [ورزش] در حالي که تا روز نهم بازي ها 64 کشور (از جمله توگو، ويتنام، اتيوپي، زيمبابوه و...) موفق به گرفتن مدال و بالا بردن پرچم کشورهايشان شده اند؛ و قهرماني مثل «مايکل فلپس» آمريکايي با گرفتن هشتمين طلاي خود، از ميدان پکن مجالي مي سازد تا به جمع اسطوره هاي کم شمار سرزمين بي تاريخ خود بپيوندد؛ مسئولان پر ادعاي ما همچنان فقط نگاه مي کنند و کاري از دست شان بر نمي آيد mazdakalinazari.jpg شايد بايد به صداوسيما حق داد که سعي مي کند در پخش تصاوير و اخبار بازي هاي المپيک، صرفه جويي کند. بزرگ ترين رويداد ورزشي جهان - که در هر دهه نهايتاً 2 بار اتفاق مي افتد- در جريان است و سهم ما تا اينجاي مسابقات، يک هيچِ بزرگ بوده است. اين موضوع، پيش و بيش از اينکه از ناچيز بودن توان ورزشکاران کاروان ايران خبر بدهد، نشان ضعف مديران عرصه ورزش و سردرگمي ايشان در تدارک براي شرکت در المپيک است؛ جايي که ناکامي هاي پي در پي قهرمانان ايراني و عدم کسب حتي يک مدال کم رنگ، آشکارا در روحيهء ساير اعضاي کاروان تاثير داشته و وضعيتي بحراني براي آن ها رقم زده است. در حالي که تا روز نهم بازي ها 64 کشور (از جمله توگو، ويتنام، اتيوپي، زيمبابوه و...) موفق به گرفتن مدال و بالا بردن پرچم کشورهايشان شده اند؛ و قهرماني مثل «مايکل فلپس» آمريکايي با گرفتن هشتمين طلاي خود، از ميدان پکن مجالي مي سازد تا به جمع اسطوره هاي کم شمار سرزمين بي تاريخ خود بپيوندد؛ مسئولان پر ادعاي ما همچنان فقط نگاه مي کنند و کاري از دست شان بر نمي آيد. خبرهاي رسيده از پکن، حاکي از وعده هاي روز افزون مديران و جلسات متعددشان با ورزشکاران و دست اندرکاران تيم هاست. ولي گويا آن ها نمي دانند که براي درخشش در عظيم ترين عرصهء ورزشي- سياسي جهان، توان و تدارکي لازم است که به فرصتي بيش تر از يک شب و چيزي بيش از جنباندن غيرت و تحريک احساسات ورزشکاران نياز دارد! مديراني که مدت ها پيش از شروع بازي ها، هنگام چرت زدن پشت ميز دفترشان، مدال هاي طلا را مي شمردند و از همين رويا در کنفرانس هاي مطبوعاتي يا مصاحبه با رسانه ها مي گفتند؛ حالا در دهکده المپيک با واقعيتي مواجه شده اند که تا همين چند روز پيش باورش نداشتند و خيال مي کردند منتقدان براي حمله و خالي کردن ته دل شان از آن حرف مي زنند. آن ها تازه با واقعيت رو به رو شده اند و بزرگي اين ميدان - و شايد کوچکي اين مديران- به حدي ست که قدرت هرگونه چاره انديشي و مقابله با بحران، از آن ها سلب شده. روزها يکي پس از ديگري مي گذرند، مسابقات برگزار و مدال ها بين ورزشکاران کشورهاي مختلف تقسيم مي شوند؛ در حالي که آن ها در حسرت يک مدال برنز - که تا همين يک هفته پيش حتي صحبت کردن درباره آن، کسر شاٌن آقايان بود- مي سوزند. آن ها تا به حال المپيک نديده بودند. ذهنيت شان چيز ديگر بود و شايد به قول يکي از منتقدان: اين بازي ها را با «المپياد ايرانيان» خودشان اشتباه گرفته بودند! البته بروز چنين اتفاقي، مثل تيغي دو لبه است؛ گرچه بخت هاي اصلي کاروان ايران از دست رفته اند (در راس شان «حميد سوريان» که قرار بود جاي خالي «حسين رضازاده» را پر کند)، ولي از طرف ديگر مي تواند عامل انگيزه ساير ورزشکاران باشد تا شايد با کسب مدال، منجي کاروان ايران لقب بگيرند. اما آيا محرک لازم براي ايجاد اين انگيزه، موجود است؟ چه کساني مديريت کاروان را بر عهده دارند و بچه هاي ايران به پشتوانه کدام مردان به نبرد رقباي سراپا مسلح شان رفته اند؟ با جمع بندي اخبار رسيده و شرايط موجود، هر ناظري دلش به رحم مي آيد و اصلاً آرزو مي کند کاش اين روزها کسي کنار مديران مسئول ما باشد تا در اين اوضاع بحراني لااقل دلداري شان بدهد! هرچند که از حالا همه مي دانيم فرياد منتقدان به جايي نمي رسد و بعيد است کسي شرم عذرخواهي يا زحمت پاسخگويي را به خود هموار کند. گذشته از داخل ميدان، بيرون از گود هم شرايط اصلاً به نفع ما نيست. چيزي که به تاييد تمام کارشناسان، تاثير مستقيمي در نتيجه مسابقات دارد. يکي از گزارشگران تلويزيون هنگام گزارش مسابقه اي، به طعنه گفت: «خدا را شکر که بالاخره يک پرچم کشورمان را ديديم!» اشارهء او به محدود بودن تعداد هواداران ايراني حاضر در المپيک و عدم هيچگونه سازماندهي براي تشويق ورزشکاران بود. گويا مسئولان از تجربهء جام جهاني فوتبال درس نگرفته بودند؛ آن هرج و مرج و بي برنامگي، رها شدن تماشاگران به امان خدا، سپردن وسائل تشويق (لباس، پرچم و...) به افراد سودجو، همه و همه در سرخوردگي باخت هاي پياپي تيم ملي گم شد تا اين بار در المپيک شاهد اتفاقي بدتر باشيم. در پکن هيچ برنامه اي براي تشويق و تحريک ورزشکاران مان نداريم. شايد بديهي ترين اصل ورزش ما اين باشد که بچه هاي ايراني به شدت احساساتي و وابسته به روحيه اي هستند که حضور و هيجان هواداران به آن ها مي دهد. ورزشکاران ما اصلاً به سکوت عادت ندارند. اما گزارش هاي رسيده از محل مسابقات، خبر از غريبگي شديد ايراني ها مي دهد. در حالي که اغلب کشورها با رعايت ساده ترين اصول مديريت، اقدام به هدايت تماشاگران خود کرده و البته نتيجه اش را هم ديده اند؛ بليط هاي سهميه ايران از بازار سياه سر در آورده و معدود مشوقان هموطن، پشت درهاي استاديوم ها مانده اند... در عوض، اين دوره از بازي هاي المپيک جولانگاه هواداران آذري است. حضور و غوغاي تماشاگران آذربايجان (کشور کوچک همسايه) براي ناظران ايراني بيشتر از هر چيز دردناک به نظر مي رسد. حتي رئيس جمهور اين کشور از سرپا ايستادن و به دست گرفتن پرچم کشورش ابايي ندارد. چيزي که انگار در سطح بسيار پايين ترش هم براي ما تابو است و دريغ از حضور دلگرم کننده يکي از آقايان مديران بر سکوهاي المپيک پکن! به جدول بازي هاي المپيک نگاه کنيد؛ آذربايجان مزد تدارک خوب مردان پشت پرده خود را با درخشش ورزشکاران اش گرفت و مي گويند در روزهاي گذشته مردم اين کشور جشني تاريخي برپا کرده اند. نيازي به مقايسه نيست؛ همين که در جدول پر تعداد کشورهاي صاحب مدال المپيک نشاني از نام ايران ديده نمي شود، براي افسوس خوردن و ملامت کردن مسببان اين شکست بزرگ کافي است. حالا بايد با اضطراب منتظر ماند و در حالي که شمارش معکوس براي پايان مسابقات المپيک آغاز شده، اميدوار باشيم دري به تخته بخورد و بچه هاي ما مدالي دشت کنند! |
||
|
| بلاگنیوز |
|
صفحه اصلی تیتــر اخبــار آرشـــیوهـــا تمـاس با مـا انجمن بلاگنیوز دربــــاره بلاگنیوز اساسنامه بلاگنیوز راهنمايی همکاران دعوت به همکاری ورود همکاران سخن سردبیر آمار RSS |
| آگهی شما در بلاگنیوز |
|
پشتیبانی مالی |
| پيشنهاد بلاگنيوز |
|
دوستان بلاگنيوز وبلاگهای به روز شده پرشین بلاگرز بالاترین سایکو |
| آخرين اخبار سايتها |
|
روزنامههای ايران تابناک بالاترین بیبیسی فارسی پارسيک روز آنلاین گویا هفتان وبلاگهای به روز شده |
| جستجو در اخبار |
| کد لوگوی بلاگنيوز |
|
|
| سی مراجعه آخر |
|
... ادامه همراهان بلاگنيوز |
| Copyright |
|
Copyright © 2005 Blog News. All rights reserved. Designed by 1saeed.com. |