| کمونیستها تازه سرمایه داری را کشف کردند ! / الاهه بقراط / ایران ب ب ب | ||
| [سیاسی] امروز بر خلاف دوران جنگ سرد، جهان از نظر اقتصادی دچار انشقاق نیست. کمونیست ها در چین و روسیه تازه سرمایه داری را کشف کرده اند و این کشف، جهان را از نظر اقتصادی و تئوری هدایت کننده آن، یکپارچه میسازد. در این میان، درگیری قفقاز نشان داد، رژیم ایران را در بازی «بزرگان» جایی نیست. اگر رژیم ایران یک حکومت کمونیست یا چیزی مشابه رژیم بلاروس میبود، شاید روسیه بزرگ برایش کمی از خود مایه میگذاشت الاهه بقراط امروز بر خلاف دوران جنگ سرد، جهان از نظر اقتصادی دچار انشقاق نیست. کمونیست ها در چین و روسیه تازه سرمایه داری را کشف کرده اند و این کشف، جهان را از نظر اقتصادی و تئوری هدایت کننده آن، یکپارچه میسازد. در این میان، درگیری قفقاز نشان داد، رژیم ایران را در بازی «بزرگان» جایی نیست. اگر رژیم ایران یک حکومت کمونیست یا چیزی مشابه رژیم بلاروس میبود، شاید روسیه بزرگ برایش کمی از خود مایه می گذاشت. اگر رژیم ایران یک حکومت غرب گرا یا چیزی مشابه ترکیه و افغانستان میبود، شاید آمریکا و اروپا برایش کمی از خود مایه میگذاشتند. اما یک رژیم اسلامی برای هر دو طرف که منافع سیاسی و اقتصادی شان پیوند استراتژیک خورده است، هیچ سودی در بر ندارد جز آنکه هر بار آن را دستا ویز معاملات خود و امتیاز گرفتن از یکد یگر قرار دهند بدون آنکه چیزی در این میان به رژیم ایران برسد. ***** کمونیست ها تازه سرمایه داری را کشف کردهاند! به راستی چه چیز معیار و تعیینکننده مناسبات بین کشورها در سیاست بینالمللی است؟ چه عناصری نقش یک کشور و قدرت یا ناتوانی آن را در این مناسبات رقم میزند؟ هنگامی که سازمان ملل متحد پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت، برای نخستین بار در تاریخ جوامع بشری این امکان به وجود آمد تا دولتهای متنوع جهان که بسیاری از آنها الزاما نمایندگان ملتهای خود نبوده و نیستند، در یک نهاد فراگیر گرد هم آیند. مجمع عمومی سازمان ملل متحد بیش از هر چیز نقش نمادین دارد و چیزی بیش از دیدارهای سالانه در آن رخ نمیدهد. نهادهای وابسته به این سازمان و معاهدات مصوبه آنها بیشتر با مسائل عینی سر و کار دارند. در این میان نقش شورای امنیت که پنج کشور قدرتمند جهان، آمریکا، روسیه، چین، فرانسه و انگلستان، در آن عضویت دائم دارند و سه عضو ابرقدرت آن با برخورداری از حق «وتو» گاه تصمیات آن را با انسداد روبرو میسازند، بیش از بقیه از اهمیت برخوردار است. تا کنون اگرچه تقاضای عضویت آلمان در این شورا پذیرفته نشده است، لیکن این کشور توانسته به مثابه بزرگترین قدرت اقتصادی اروپا و بزرگترین کشور صادرکننده کالا در جهان، به عنوان عضو مشورتی جای پای خود را در آن محکم کند. حال آنکه تقاضای کشورهای قدرتمندی چون ژاپن تا کنون همواره بیپاسخ مانده است. در چین شرایطی تقاضای جاهطلبانه حکومت جمهوری اسلامی برای عضویت در شورای امنیت که مستند بر هیچ قدرت اقتصادی و نظامی و تاریخی نیست، بیش از پیش آدم را به یاد نقش خرمگس معرکه میاندازد. برادران بزرگ گذشته از سازمان ملل و شورای امنیت و هم چنین نهادهای بینالمللی در زمینه همکاریهای اقتصادی و نظامی، گاه مجموعههایی شکل میگیرند که در شکل و پیوند رسمی نسبت به یکدیگر قرار ندارند. برای نمونه در زمینه حل مسائل سیاسی از جمله در مورد درگیریهای خاورمیانه و صلح میان فلسطین و اسراییل، یک مجموعه چهارگانه وارد عمل شد و با ارائه «نقشه راه صلح» تلاش کرد تا جامعه جهانی را بطور مؤثر وارد روند پایان دادن به درگیریهای فرساینده خاورمیانه نماید. نگاهی به این مجموعه چهارگانه شامل اتحادیه اروپا، سازمان ملل متحد، آمریکا و روسیه یک بار دیگر نشان میدهد کشورهایی که در چند دهه گذشته به عنوان ابرقدرت در دو قطب جنگ سرد قرار گرفته بودند، با وجود فروپاشی بلوک شرق، هر یک به تنهایی در کنار مجموعههایی چون اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد ابراز وجود کرده و قدرت خود را به نمایش میگذارند این در حالیست که روسیه به مثابه کشوری که در اروپا قرار دارد (هنوز) عضو اتحادیه اروپا نیست و در عین حال هر یک از دو کشور آمریکا و روسیه با عضویت در شورای امنیت سازمان ملل متحد و داشتن حق وتو، در این نهاد مهم بینالمللی نیز رأی قاطع خود را دارند. با قرار دادن قدرتهای چهارگانه در کنار گروه پنج بعلاوه یک (پنج کشور عضو شورای امنیت به اضافه آلمان) معلوم میشود جامعه جهانی تلاش میکند با تکرار بازیگران سیاسی در منظومههای مختلف، در جستجوی تأثیرات معین برآید. فقط چین کمی خارج از دایره قرار میگیرد که در عمل نیز علاقه چندانی به موضوعاتی مانند سرنوشت سیاسی خاورمیانه، اعم از رابطه فلسطین و اسراییل و یا ایران و اسراییل، نشان نمی دهد و این کمبود نامحسوس را با حق وتوی خود در شورای امنیت و همچنین عضویت در باشگاه اتمی جبران میکند. نقش روسیه اما در دوران جنگ سرد نیز با چین اساسا متفاوت بود که دلایل آن را باید در نقش قدرتمند و تاریخی این کشور و قرار داشتن آن در اروپا و نزدیکی آن به قدرتهای اروپایی در طول قرون گذشته و هم چنین تلاش همواره ناکام اروپا در تصرف این سرزمین سرد جست. چین و روسیه اما هر دو، چه در زمان مائو و استالین و جانشینانش و چه پس از آن، اثبات کردهاند در پیشبرد اهداف خود هرگز از به کار گرفتن مشت آهنین کوتاهی نخواهند کرد. از تبت و تایوان تا میدان تیان مین، از چچن و اوستیای جنوبی تا تئاتر مسکو، رهبران هر دو کشور اوج خشونت خود را آن هم علیه شهروندان غیرنظامی نشان دادند بدون آنکه صدایی از به اصطلاح طرفداران جنبش صلح که برای زندانیان ابوغریب و گوانتانامو گلو پاره میکنند، کوچکترین صدایی شنیده شود. اگر این نقطه قوت دمکراسی است که در جوامع باز میتوان علیه اقدامات ضد حقوق بشری دولتهای آمریکا و اروپا به صدای بلند اعتراض کرد، لیکن نمیتوان نادیده گرفت که کشورهایی مانند چین و روسیه با سرکوب خشن آزادی بیان، در عین حال از لطف سکوت به اصطلاح طرفداران دمکراسی و صلح نیز برخوردار میشوند. هرگز یک نفر علیه جنایات دولت روسیه در چچن و راندن ساکنان اوستیای جنوبی و یا کشتار تئاتر مسکو و تانکهای میدان تیان مین برای تظاهرات به خیابانهای اروپا و آمریکا نیامد و پلاکاردی به دست نگرفت. اگر روزی میشد به دلایل ایدئولوژیک، یک بام و دو هوای طرفداران به اصطلاح صلح و دمکراسی را به احترام عرق جبین طبقه کارگر توجیه کرد، امروز که در روسیه و چین سالهاست خشنترین نوع سرمایهداری پیش برده میشود (زیرا به دلیل نبود لیبرالیسم و دمکراسی، کارگران از هیچ گونه امتیاز و قوانینی که در جوامع آزاد سرمایهداری از آنها برخوردارند، بهرهای نمیبرند) معلوم نیست این سکوت زشت را جز عشق یکسره و نوستالژی دوران کودکی نسبت به «برادران بزرگ» به چه چیزی میتوان تعبیر کرد. خرمگس معرکه اگر پس از جنگ جهانی دوم، تقسیم سیاسی جهان به دو بلوک شرق و غرب به یک جنگ سرد انجامید که با واقعه داغی چون اتمی شدن کشورهای قدرتمند همراه بود، در بیست سال گذشته، پس از فروپاشی بلوک شرق، موضوع بر سر تقسیم اقتصادی جهان است. آن تقسیم سیاسی با مرزهای کاملا خطکشی شده همراه بود، تقسیم اقتصادی جهان اما هیچ خط و مرزی را پذیرا نیست. مرزهای اقتصادی، چیزی جز بیمرزی سود و سرمایه نیست. و در جهان ناهمگونی که در کشورهای مختلف گاه شیوه و نرخ تولید و مصرف در آنها در فاصله نجومی نسبت به یکدیگر بسر میبرند، تحمیل این بیمرزی، گاهی سبب درگیریهایی میشود که جداییطلبی یا استقلالخواهی، تروریسم و یا درگیریهای مذهبی و عقیدتی فقط پوشش سیاسی آن به شمار میرود. چندیست کمونیستها تازه سرمایهداری را کشف کردهاند. روسیه در اوستیای جنوبی و آبخاز نه به دنبال حقوق ساکنان این دو دیار و به اصطلاح حق استقلال آنها بلکه در پی چیدن مهرههایی برای یک دور بازی جدید است که اقتصاد در آن نقش بارز را بازی میکند و مانند تمامی قرونی که از آغاز صنعتی شدن جهان میگذرد، انرژی در آن اهمیت تعیینکننده دارد. اینکه روسیه به دنبال سازماندهی یک سازمان متشکل از کشورهای صادرکننده گاز (مانند اوپک) است، تنها در همین چهارچوب قابل بررسی است. اگر دلخوریهای برادرانه چین و روسیه در دوران جنگ سرد آنها را از یکدیگر دور نگاه داشته بود، امروز نزدیکی جغرافیایی آنها به یکدیگر و نیاز هر دو به منابع و ساکنان همدیگر (به مثابه نیروی کار و بازار مصرف) آنها را بیش از پیش به یکدیگر نزدیک میسازد. نکته مهم در اینجاست: این بار بر خلاف دوران جنگ سرد، جهان از نظر اقتصادی دچار انشقاق نیست. یک بار دیگر باید تکرار کرد: کمونیستها تازه سرمایهداری را کشف کردهاند! و این کشف، جهان را از نظر اقتصادی و تئوری هدایتکننده آن، یکپارچه میسازد. از همین رو، همزمانی جهانیشدن با فروپاشی بلوک شرق مطلقا تصادفی نیست. سرمایهداری نمیتوانست بدون فروریختن مرزهای سیاسی، بیمرزی خود را تحمیل کند. در چنین شرایطی، تلاش رژیم جمهوری اسلامی برای اتمی شدن درست به کسی شبیه است که بلیط سوخته در دست داشته باشد. جهان تقریبا همزمان با پایان جنگ جهانی دوم، و شروع جنگ سرد، آغاز به اتمیشدن کرد. آمریکا از سال 1945، روسیه از 1949، انگلستان از 1953، چین از 1964، فرانسه از 1964 و اسراییل از 1967 خود را به تسلیحات اتمی مجهز ساختند. پیوستن پاکستان و هند به باشگاه اتمی اما در سال 1998 یعنی پس از پایان جنگ سرد و همزمان با فروپاشی بلوک شرق صورت گرفت. هنگامی که اول ژوییه 1968 پیمان منع گسترش سلاحهای کشتار همگانی توسط آمریکا، اتحاد شوروی و انگلستان به امضا رسید، جهان در اوج جنگ سرد بسر میبرد. نخستین پنج کشور اتمی که توانستند این پیمان را به تدریج به امضای صد و هشتاد کشور دیگر برسانند، در مورد اتمیشدن اسراییل، پاکستان و هند، که هیچ کدام پیمان یادشده را امضا نکردهاند، در برابر کار انجام شده قرار گرفتند. اسراییل طی جنگ شش ساله با اعراب، و دو کشور هند و پاکستان طی درگیریهای فرساینده علیه یکدیگر به این یقین رسیده بودند که فقط بمب اتمی آنها را حفظ خواهد کرد. این همان یقینی است که رژیم جمهوری اسلامی به ویژه در نخستین سالهای جنگ با عراق در اوایل دهه هشتاد به آن رسید و همان زمان فعالیت خود را جهت گردآوری دانش و اطلاعات و ابزار اتمی آغاز نمود. اندک اطلاعاتی که اخیرا در مورد جاسوسی در شبکه قاچاق اتمی منسوب به عبدالقدیر خان پاکستانی منتشر شدهاند، نشان میدهند رژیم ایران با خرج میلیاردها دلار از کیسه مردم ایران، و با ریسکِ قرار دادن ایران در آستانه یک جنگ تا کجا بازی خورده است. آنچه خبرگزاریهای جمهوری اسلامی این روزها درباره به کار انداختن سانتریفوژها منتشر کردند، ظاهرا واکنشی به همین گزارش فروش قطعات خراب به ایران بوده است. جمهوری اسلامی با دانش قاچاق و قطعات ناکار میخواهد اگر نمیتواند جایی در جرگه قدرتمندان بیابد، دست کم با پیوستن لنگان به باشگاه اتمی، اقتدار ذهنی خود را تحقق ببخشد. وسوسه قدرت به بیماری مزمن حکومت اسلامی تبدیل شده است. حال آنکه درگیری قفقاز با وجود همه خط و نشانهایی که سه چهار طرف برای یکدیگر میکشند، نشان داد، رژیم ایران را در بازی «بزرگان» جایی نیست. اگر رژیم ایران یک حکومت کمونیست یا چیزی مشابه رژیم بلاروس (روسیه سفید) لوکاشنکو میبود، شاید روسیه بزرگ برایش کمی از خود مایه میگذاشت. اگر رژیم ایران یک حکومت غربگرا یا چیزی مشابه ترکیه و افغانستان میبود، شاید آمریکا و اروپا برایش کمی از خود مایه میگذاشتند. اما یک رژیم اسلامی برای هر دو طرف که منافع سیاسی و اقتصادیشان به ویژه پس از کشف سرمایهداری توسط کمونیستها، پیوند استراتژیک خورده است، هیچ سودی در بر ندارد جز آنکه هر بار آن را دستاویز معاملات خود و امتیاز گرفتن از یکدیگر قرار دهند بدون آنکه چیزی در این میان به رژیم ایران برسد. شاید هم روزی برسد که رژیم اسلامی نیز مانند رژیمهای کمونیستی چیزی را کشف کند! |
||
|
| بلاگنیوز |
|
صفحه اصلی تیتــر اخبــار آرشـــیوهـــا تمـاس با مـا انجمن بلاگنیوز دربــــاره بلاگنیوز اساسنامه بلاگنیوز راهنمايی همکاران دعوت به همکاری ورود همکاران سخن سردبیر آمار RSS |
| آگهی شما در بلاگنیوز |
|
پشتیبانی مالی |
| پيشنهاد بلاگنيوز |
|
دوستان بلاگنيوز وبلاگهای به روز شده پرشین بلاگرز بالاترین سایکو |
| آخرين اخبار سايتها |
|
روزنامههای ايران تابناک بالاترین بیبیسی فارسی پارسيک روز آنلاین گویا هفتان وبلاگهای به روز شده |
| جستجو در اخبار |
| کد لوگوی بلاگنيوز |
|
|
| سی مراجعه آخر |
|
... ادامه همراهان بلاگنيوز |
| Copyright |
|
Copyright © 2005 Blog News. All rights reserved. Designed by 1saeed.com. |